Thank you John Green!

"Whenever I'm asked what advice I have for young writers, I always say that the first thing is to read, and to read a lot. The second thing is to write. And the third thing, which I think is absolutely vital, is to tell stories and listen closely to the stories you're being told."

John Green mentioned this on an interview that can be read on his book An Abundance of Katherines.

I am not here laying out a book review and the likes. It's just that while I'm enjoying every single word that I'm reading on that said book even before the story has started, until my eyes laid on these words and my life came through a sudden epiphany.

Yes. I am not book-reviewing! I am just about to make myself a Selfie Article. I don't know if there's an exact term about this, about an article made by a certain just definitely for or completely about himself! Pathetic. But yes. I can live with it!

I am a journalism student and I'm half-way through till I can call myself a graduate. Since 4th grade I've been writing and writing and writing and writing stuffs that I don't even have an idea if what I'm writing totally makes sense at all-just like this article. But ever since I learned how to talk and God knows when, I never stopped talking at all-and just like the history of my writing journey, I just kept on talking even if I'm talking nonsense all along.

The problem is, I never really loved reading. And for a fact, by just doing it or by thinking of myself doing it really makes me sleepy. But, that was before! Before… when I thought reading is so boring. Especially if what I'm reading are textbooks or just a vast and thick pages of highfalutin words and undecipherable terminologies. As a kid, I had a fear that this will consume my time, my efforts, my youth and it might also consume me. Comics and Children's books, and Bob Ong's. Those are kinds of books that passed my standards. They have pictures- they are understandable.

But I guess, Bob Ong didn't really make it through until the very end. But let's leave it there for a bit. I'm still working on my back-story and I'll explain you why he didn’t last for long.

My first year in high school for me, is definitely the golden age of my writing triumph. I joined contests and I get to win some of them. It may not be as much as big than I expected, but it can still be considered as a magnanimous victory. But after that year, I laid low. I don't know. The passion faded. My screws got rusted and suddenly I realized I ran out of ink… and I can’t write the way I write back then.

I got busy for other school works and even to other extra-curricular activities. With all those things coming up on me like an avalanche of workloads, I set aside writing. Knowing that it's like riding a bike-you can never forget how to do it. But I was wrong. By the time I tried to write again, things become as blurry as blur. I ruined everything. That's when it hit me that when you love something, you should never set it aside. you should always find some time to work with it. (This also can be applied on a person, just so you know)

Thinking about the time I wasted instead of sharpening myself and giving all of my calories into writing instead of things that has nothing better to do with me than to kill my time into a landfill of total waste-as in waste, I decided to take journalism in college. Knowing that it'll require me to write and write till I drop dead. And yeah, it didn't disappoint me. It made me write and made me waste thousands of pages of paper and megawatts of electricity trying to write something. I'm so frustrated to myself. I can't barely write a single-paged article about the things that you want to write about. (That's what my professor told us to do. Write something about anything we want to write about)

This can't be happening to me. I know I am better than this. I know that I can give more. So, I made this blog site. So that instead of me-being so talkative and thinking about so many random thoughts all the time or posting a lot of nonsense at my Facebook account and bother my friends, I think I should be here-practice my writing or do something to wake it again from inside.

But as you can see, it’s not successful. Until this moment, I am not able to revive my dying passion. But I know that I can still do it. If my passion faded, I know there's something out there that will give a new and more brighter shade for it. If my screws got rusted, I know there's a hardware in town where I can buy new ones. And I don't really give a damn if I ran out of ink, the hell of it! We're in the new age now! Computers baby!

Last year my Classmate 1 lend may Classmate 2 a book, and while Classmate 2 reads it on our way home, I oversee something. I saw a quote. A quote from Classmate 1. And according to him, if you can't be a great writer, at least, be a good reader.

And that gave me a light-bulb moment right then and there.

I pushed myself to read. Because that's what my Dad, my profs, my Classmate 1 and as well as John Green says. If you're going to be a writer, be a wide reader. And that's how I met John Green as well as his fellow writers.

Now, I can’t imagine myself not reading a book. Until this moment, my writing skills aren’t completely revived and I don't have any idea if I can revive it anymore. But that's fine with me, as long as I get to feel every surreal feeling every time I get to read a story. I never knew the-more-you-hate-the-more-you-love-belief is real. I'm pretty sure it is, now.

Oh, I forgot about Bob Ong. But I guess, I have to write another article about it, as well as about the FEELS I feel everytime I read. More Selfie Articles to come. Maybe this will help me. Maybe, this is just the start. But I know that it's just asleep and or in a coma, but I know someday it will open its ayes again and help me see the world in kind of black and white feeling again. Help me see the world better, help me explain the world better, and help me live in this world better through my own words and sentences.

Maybe I should now work on LISTENING. Because that's one of the major things that a communication student should learn and master before graduation. And I should start immediately, not only for my degree, but also because John Green said so. So I really need to thank him if my writing skills came back to me one night and say to me, "I miss you, please have me back."

My Cellphone Cameras to the rescue!!!

It's not everyday I get to bring my Camera, because of long travelling hours and the uncertainty of my safety. So everytime I see something that takes my breath away, and unfortunately, all I can do is make my cellphone work beyond it's capacity.

I am not a PRO photographer. I am just a student that really loves to take pictures and practice the things I learned in our photography class. Some pictures may be pixelated because my phone's camera is 3.2MP only, and my android phone's camera is set to 6-8MP. (I am adjusting.)

I am not saying that these shots are beautiful. It's the view itself which I find so breath-taking. I just banked on what I have and make it work. Still, I am hoping that I can produce great photos using my phones even if I am not that skilled and I lack on equipment. As they say, camera is just a tool, and the efficiency of this tool depends on its user.

So I am open for criticisms and suggestions because that would really help me on my improvement no matter how hard it may seem.

Took this photo at some posts at Gateway, near the Cinemas and TimeZone.
NOKIA C2 (3.2MP)

Gateway. The geometry really amazed me.
NOKIA C2 (3.2MP)

PUP TANGLAW RUN. The combination of the building and the grass with the white stuff I don't know what they call it, but this is something that you rarely see when you're at the city.
Lenovo P780 (6MP)

DISPURSE! People dispursing after the run. It's a good feeling to see how a crowded place slowly returning to it's usual state.
Lenovo P780 (6MP)

Natural Filters. Honestly. I didn't put any filters in this photp. The perfect combination of Pink and Blue. Sun starts to rise! This also shows how crowded the place was before we started to run.
Lenovo P780 (6MP)

The new Gasoline Station in our town. Sorry for the grains, I am on a moving bus while I took that photo.
NOKIA C2 (3.2MP)

This photo makes me really happy. That's it.
Lenovo P780 (8MP)

UP AYALAND TECHNOHUB. This is the first time that I was able to enter TechnoHub. I need a remembrance.
Lenovo P780 (8MP)

Silhouette. I'm so proud of my phone! I didn't know it was able to produce such kind of picture.
Lenovo P780 (6MP) 

Yeah, you're right. Starbucks. Want a coffee?
Lenovo P780 (8MP)

UP. The alignment of the trees is just perfect.
Lenovo P780 (8MP)

it's raining and if you have no umbrella, WAITING SHED to the rescue! yes, I'm at the bus.
NOKIA C2 (3.2MP)

While I'm at the bus, it felt like I'm witnessing a sunset at Africa.
NOKIA C2 (3.2MP)

SInister

Sinister.

One of the best horror films that I've ever watched. Directed by Scott Derrickson and starred by Ethan Hawke.

This film will make us realize that Family should be our priority especially when we talk about our safety. It's the most important to consider other than considering how much will you earn or how beautiful the place is. And listening to your loved ones on matters that bothers them won't hurt your wallet.

This movie really intrigued me because Ellison Oswalt (Hawke) is a writer. (Now you know why.) Well, he writes stories about unsolved crimes, mysterious cases and the likes. Because of his desire to give his family a brighter and much better life, since his previous books (I guess) isn't a hit like unlike his book Kentucky Blood... he decided to move into another house with his family to start his new book. This time, he's very enthusiastic that he'll hit it big time!

I'm trying not to spoil the excitement especially for those people who's still looking forward on watching this movie. But there's a part where police officers particularly the Sheriff tried to warn Oswalt to leave the house and never go back. But of course, the famous writer decided to stay.

And problems started to take over him by the time he found the box containing a Super 8 films with several videos and watched it.

Well, you know what? I guess you better watch it. Because you know, I, remembering those spine-tingling scenes makes me feel that Mr. Boogie is around watching me. There! There's your hint. 

Ikaw ang buhay ko

Dying for the one you love.

Napaka selfless. Napakasarap pakinggan, pero syempre pag nandun na sa puntong iyon, ayaw mo rin namang ikaw ang maging dahilan ng pagkawala ng tanong nagmamahal sa'yo. Tama na siguro yung alam mong handa siyang ibigay lahat. Hindi mo na kailangang literal na mapatunayan 'yon sa sarili mo dahil sa mga kilos palang niya sapat na at makuntento ka na doon.

Pero ibang istorya naman yung nagpapakamatay o nagtatangkang magapakamatay dahil sa pag-ibig.

Well, hati ang opinyon ng tao diyan... dahil sasabihin ng mga romantiko, wagas lang talagang magmahal ang isang tao kaya niya naiisipan ito. Para bang mas okay nang mamamatay kaysa sa mabuhay siya ng hindi hindi niya kasama ang taong minamahal niya. Pangalawa, may ilang magsasabi na marami pang ibang babae o lalaki sa mundo at hindi niya dapat sayangin ang buhay niya para sa iisang tao lamang. Pangatlo, sasabihin ng mga nagmamatalino, baka may sira ang ulo. Pang-apat, naduduwag.

Sino nga naman ba tayo para manghusga? Ewan ko. Sa apat na iyan sumasang-ayon naman ako... na pwedeng baka ayun nga ang dahilan, pero hindi buong-buo. Dahil naman alam ko, na ang mga yan ay biglaang konklusyon lamang. Enthymeme ata ang tawag dun base sa napag-aralan ko sa Retorika. Pagbibigay ng kongklusyon base sa kung anong impormasyon ang nakita nila. Hindi na nasundan ng pag-aaral pa o paghahanap pa ng ibang detalye.

Una, wagas na pagmamahal? Eto yung puntong sinasabi natin na "Ikaw ang buhay ko". Sweet pakinggan... hanggang dumating nalang sa puntong nasasakal na ang taong minamahal natin kasi sinasabi natin na ikamamatay natin ang pagkawala niya. Out of guilt and fear na baka nga mamatay o magpakamatay ka... syempre hindi ka niya iiwan. Pero darating sa puntong awa nalang at walang nang pagmamahal ang nararamdaman sa'yo ng partner mo. At iyon ang mahirap. Lalong nagkakagulo... gumugulo ang sitwasyon.

Pangalawa, sana iniisip mo na marami pang tao sa mundo at hindi naman worth it ang pagpapakamatay mo para lang sa taong nakatakda lang na dumaan lang talaga sa buhay mo. Pero kung tutuusin, kung talaga ngang wagas kang magmahal, yun at yun lang talaga ang maiisip mong paraan. Para bang ang sarap sabihan nung mga taong nagsasabi na, 'marami pang iba jan!' ng, 'Palibhasa kasi hindi niyo naman nararamdaman ko!'

Ano nga naman ba kasi ang alam nila? Although, nakikiramay sila pero pinagmumukha kang tanga in the same way. OO! Alam namin na marami pang iba jan, pero wala naman nang ibang "SIYA" eh! Siya lang talaga.

Sasabihin pa nilang "There's a ton of Fish in the Ocean!" eh di sila kaya mag-asawa ng isda. Pero seriously, wala silang karapatang manghusga ng taong nagmamahal lang naman ng wagas.

Pangatlo, sira ang ulo. Baka nga. Kaya dapat hindi sila husgahan. Dapat iniintindi pero hindi tinotolerate.

Pang-apat, naduduwag. OO. naduduwag. Naduduwag silang harapin ang bukas ng mag-isa. Lahat naman tayo takot mag-isa. Kaya dapat iparamdam natin sa kanila na hindi sila nag-iisa pagdating ng bukas kahit na wala na sila ng taong mahal niya.

Contrasting di ba? Ganun talaga. Kaya dapat malawak na pang-unawa ang kailangan mo.

Sinasabi sa myoclinic.com na ang suicidal tendencies ay maraming dahilan. Pressure, stress, depression, broken-heart etc. kaya naman dapat hindi ito dinadaan sa biro. Minsan kasi sa dami ng problema, hindi na natin naiinternalize ang mga nangyayari sa atin kaya ang ending, imbes na naayos ang problema, lalong lumalala. Actually, hindi lang naman sa relationship ang nagiging dahilan ng suicide pero, isa iyon sa mga maraming dahilan kung bakit may mga taong mas pinipiling mawala nalang

Mahirap makipag deal sa ganitong sitwasyon lalo na't konsensya mo ang babagabag sa'yo tuwing gabi. Pero siguro ang pinaka magandang paraan lang naman na magagawa mo ay ipakita sa kanya kung gaano kasarap mabuhay kahit na wala ka na at maraming mga bagay at tao ang makakapagpasaya sa kanya.

Turuan mo siyang ma-appreciate ang mga bagay na hindi niya napapansin noon. At sabihin mong relasyon niyo lang naman ang nagtapos pero hindi ang ugnayan ninyo bilang mga tao.

Bakit Laging Kulang?

Standards. Requirements. Demands.

Lakas makabuhay eskuwela ano? Parang ang dami-dami mo nang ginawa, ginastos at sinakripisyo para lang mapunan ang mga blanko pero wala pa rin.

Yung tipong tinatanong mo na ang sarili mo kung ano ba ang kulang, ano ba ang problema, ikaw ba ang may problema, o siya ang may problema, o baka naman IKAW mismo ang problema niya?

Darating pa sa puntong gusto mo nang manumbat... pero hindi naman pwede kasi alam mo sa sarili mo na ito ang gusto mo-ang maghirap. Bakit nga naman ba kasi may mga taong kahit na ialay mo ang buong kalawakan sa kanya, tila hindi pa rin naman ito yung tunay na magpapasaya sa kanya.

Para sa akin, sign lang iyon ng pagiging tao niya. Tao siya, kaya't maghahanap at maghahanap talaga siya ng mga bagay na ikaliligaya niya. Kung baga, kahit na latagan mo siya ng sandamukal na tag-iisang libong pera kung hindi naman salapi ang hinahanap niyang magpapasaya sa kanya niya, hindi mo talaga siya mapapaligaya. Tao siya. Tao siya sa lagay na iyan.

At ikaw naman na nagbibigay ng mga bagay na hindi naman niya hinihingi, o nagbibigay ng sobra sa kung ano man ang hinihingi niya sa'yo, senyales lang din yan na isa kang tao. Tao na marunong magpahalaga. Kahit na may mga eksenang nasasayang lang ang mga pinagpaguran mo, napupunta sa wala yung perang inipon mo sa loob ng tatlong taon, o kaya hindi naman napapansin lahat ng mga pagbabagong ginagawa mo para sa kanya...  pinipilit mo pa rin na maibigay ang langit at lupa sa taong tinatapon lang lahat ng mga iyon... sa taong halos ang kulang nalang ay itapon ka. IKAW MISMO, bilang isang tao.

Andiyan ka pa rin, kasi nga pinahahalagahan mo siya. Sa loob mo'y ninanais mong balang araw pahahalagahan ka rin niya sa parehong paraan kung paano mo siya pahalagahan. Pero bakit parang ang dami pa ring puwang? Tanungin mo ang sarili mo. Nanunuyo ka bang talaga o nanunuhol ka na? Sigurado ka bang nagpapakita ka lang ng pagmamahal o pagpapahalaga, o pinagsisiksikan mo na ang sarili mo sa taong naglagay na ng hangganan kung hanggang saan ka lang?

Mabuti nang malinaw sa iyong sarili na may hangganan din ang lahat. Nang sa gayon, maipakita o maiparamdam mo rin naman sa kanya na may hangganan rin mga bagay na iniaalay mo sa kanya. 

Okay lang naman magbigay ng magbigay basta't bukal ito sa puso mo... hindi yung pagdating ng araw ay isusumbat mo ito sa kanya dahil wala kang napala. Pangalawa, okay lang naman magbigay basta't may resources ka. Kung puro regalo ang gusto niyang ibigay mo sa kaniya, SIGE LANG! Basta may pangbili ka ng regalo. Hindi yung mangiistorbo ka pa ng ibang tao para masunod lang ang hinihingi sa'yo. At higit sa lahat ay tatandaan mong kapag magbibigay ka, wag sobra... dahil bukod sa nasasayang, baka wala nang matira para sa'yo. Kahit kailan hindi naging masama maging altruist, pero okay lang naman ding maging egoistic kung minsan.

Mahirap kasi makamit ang contentment sa buhay lalo na kung isa kang tao na maraming hinahangad. Mataas na standards, mahihirap na requirements at madaming demands. Lalo na't kung ang tingin mo sa sarili mo'y napaka taas. Parang nothing's too good for you. Kaya ang ending, maghahanap at maghahanap ka talaga ng mga bagay o tao na nababagay sa'yo. (Not necessarily sa relationship but in a general sense.)

Ganito lang yan eh. If you think that you're efforts or the things that you gave to someone, or you did for someone isn't enough eh dahil baka naman kasi talagang kulang... akala mo lang nagbibigay ka ng sapat pero in reality, hindi naman pala. O baka naman talagang wala kang halaga sa taong 'yon, kaya naman no matter how many or how hard you try to fit into that someone's life, you will never be enough. He or she will never find the satisfaction and contentment because you're not the perfect piece.

Tsaka, kung iisipin mo, kung mahalaga ka sa taong yun, IKAW lang sapat na. Palabok at disenyo nalang yang mga actions niyo sa bawat isa para mas lalong tumatag ang samahan niyo. Kaya kung marami siyang hinihingi o nirerequire na gawin mo, mag-isip ka muna bago ka gumawa ng aksyon.

Kung gusto mong ibigay ang lahat sa isang tao, siguro i-assure mo naman sa sarili mo na tatanggapin niya ito at hindi ipangsasampal sa mukha pag hindi niya tinanggap. Maawa ka sa sarili mo. Hindi ka supplier ng basura. Matuto kang tumingin at pag-aralan ang isang tao kung deserving ba siya sa mga bagay na iaalay mo.

Huwag ura-uradang nagsasakripisyo. Sa panahon kasi natin ngayon, hindi mo alam kung may patutunguhan ba ang mga sakripisyon iyon. Kaya dapat maingat ka. Pero kung ayan talaga ang napili mong gawi sa pang-araw-araw na basehan- ang maging donor ng kung ano-ano kahit kulang, o wala namang halaga ang mga yan para sa pagbibigyan mo... Bahala ka. Ang gusto ko lang naman ay mamulat ang mga mata mo sa katotohanang may ibang tao na mas nakikita ang tunay na halaga mo kesa dun sa taong binabasura ka lang naman.

Lagi mong tatandaan na, "It's better to give than to receive." Alam ko namang alam mo na iyan, pero di ba mas masarap sa pakiramdam na makikita mo yung pinagbigyan mo eh abot tenga ang ngiti sa sobrang saya at abot-langit ang pasasalamat kasi dumating ka sa buhay niya.

Bakit Choosy ang Babae?

Dahil sa wala akong masulat, sinubukan kong magtanong sa aking mga kaibigan kung ano ang magandang isulat o sa kung ano ang gusto nilang mabasa. Sa dami ba naman ng tinanong ko, isa lang ang sumagot. At ang pamagat ng artikulong ito ang tinanong niya. Sana nga nama'y masagot ko ang kanyang mga katanungan.

Teka lang. Choosy nga ba saan? Choosy sa pagkain? Choosy sa damit? Choosy sa environment? Yang mga nabanggit ay natural na yan sa pagkatao ng isang babae. Hindi ka babae kung hindi ka 'maarte'. (Pasintabi sa mga babaeng makakabasa nito... kung may babasa nga ba talaga nito) Pagiging choosy sa anong bagay nga ba ang tinutukoy ko? Isa lang naman sa lahat ng kaartehan ng babae ang maituturing na hindi 'gaanong' natural... (Ayan ho, HINDI GAANO) at yan ang pagiging choosy sa lalaki.

Hindi ko naman sinasabing huwag kayong mamili sa mga lalaking makakarelasyon niyo, pero huwag naman din kayong OA at nawa'y kayo ay maging makatotohanan sa inyong mga sarili. Pero ito nga ang ilan sa mga dahilan kung bakit kayo choosy.

PAALALA: Hindi ako nagresearch *as usual* ng mga dahilan. Napag-isip-isp ko lang na naman ito. Kaya wala ring tiyak na bilang ng dahilan kung bakit choosy ang mga babae.

1. FAIRY TALES

Isa ito sa mga dahilan kung bakit karamihan ng mga babae ay napaka mapili sa lalaki. Ito rin ang pinupunto ko nungg sabihin kong sana'y maging makatotohanan sila. Bata pa lang tayo, fairy tales na ang isa sa mga pinakunang love story na ating nababasa o naririnig, dahil sa tayo'y mga bata, hindi naman sinabi sa mga fairy tales na yun na sa isang relasyon, aabot sa puntong isusumpa niyo rin ang isa't isa, sa fairy tales, lahat maganda, masaya. Child-friendly. Kaya naman hanggang sa paglaki ay dala-dala natin ang pagiging hopeless romantic natin pati na rin yung expectation na perpekto ang matatamasa nating relasyon.

Fairy tales ang nagpauso ng TRUE LOVE. Kaya naman halos lahat ng babae naghihintay ng TRUE LOVE. Tama naman 'yun, maghintay nalang ng true love kaysa naman dumaan sa napakaraming masasakit na relasyon. Pero ano ang mali? Fairy tales din kasi ang nagpakilala kay PRINCE CHARMING. Wala namang masama dun di ba? Pero ang mali talaga eh yung paghihintay sa LITERAL NA PRINCE CHARMING. Jusme! Utang na loob naman, kailan ka pa makakahanap ng buhay na cartoons o drawing? Naiintindihan mo ba ako? Walang perpektong tao at wala rin namang makapagbibigay sa'yo ng perpektong love story at lalong lalo na ang happy ending.

Happy Ending, isa sa pinakasikat na pauso ni Fairy Tale. Gusto mo ng happy ending? Try mo magpalibing. Happy ending yun. Ano po ba ang pagkakaintindi niyo sa salitang 'ending'? Alam mo, ang tunay na masayang relasyon ay walang katapusan, kahit kailan hindi titigil ang pagmamahalan niyo. So kung darating sa puntong HAPPY ENDING, may ending na! Ang tanong HAPPY ka ba talaga na nag-end yun? Di ba't hindi?

Okay lang naman maging fan ng fairy tales o ng kahit na ano pang fictional na love story. Ang masama nga lang ay doon ka rin nagbabase ng sarili mong love story (Hal. Paghahanap ng Boyfriend na Bampira o kaya Boyfriend na Zombie) hindi ka nga nagplagiarize, wala ka namang originality. At lagi mong tatadaan na lahat ng love story ay may Happy Ending, alangan naman kasing ikwento pa ng may-akda lahat lahat ng pangyayari? Boring na yun.

2. TRUE LOVE

Nabanggit ko to kanina, naghihintay ng true love. Tama naman talaga di ba? Kaya ka choosy kasi hinihintay mo ang iyong true love. How sweet. May mga punto sa buhay ng iba't ibang tao na kahit hindi nila hinahanap ang TL nila, kusa nalang dumarating. Kumbaga, unang subok palang swak kaagad! May iba naman na hindi naman 'sila' pero alam na nilang para talaga sila sa isa't isa. Parang si Aga at Charlene, hindi naman talaga sila naging mag boyfriend pero masaya sila sa piling ng isa't isa ngayon.

Pero, ang mali naman kasi ng mga kababaihan eh porket nangyari sa iba, o sa nanay nila, eh akala nila ay mangyayari rin sa kanila. Gusto nila, one take lang. Ang pakikipag relasyon kung minsan ay trial and error din. Kailangan mong magkamali para matuto ka. Hindi ko naman sinasabi na LAHAT NG NANLIGAW SAYO SASAGUTIN mo, pero paano mo malalaman na siya pala kung hindi mo susubukan.

Yung iba tumatandang dalaga dahil pinalalagpas nila ang pagkakataon. Dahil minsan, OA na sila sa pagkachoosy. Paano kung yung manliligaw mo na hindi mo pinansin at pinagtulakan mo nalang sa iba ay siya pala ang para sayo? Paano ka na?

Lagi mo lang tatandaan na hindi ka mahahanap ng true love mo kung ayaw mo magpahanap o kaya naman, siya lang ang naghahanap sa'yo. Syempre, hahanapin mo rin siya. Maghanapan kayo. At higit sa lahat, bibitawan mo rin minsan ang kaartehan mo. Malay mo kakahugas mo ng kamay eh yung mikrobyo palang inalis mo ang magpapaligaya sa'yo.

3. COMPATIBILITY

Isa ito sa mga isinasaalang-alang ng mga babae sa pakikipag relasyon. COMPATIBILITY. Parehas ba kayo ng gusto, ayaw, hilig at kung ano-ano pa. Ano ang dahilan nila kung bakit sila compatible? Para wala kayong pagaawayan kung saka-sakali dahil naiintindihan at nasasakyan niyo kung ano man ang trip ng bawat isa. Kaya kung hindi compatible ang zodiac signs niyo, manigas ka nalang,

Maganda naman ang dahilan nila hindi ba? Pero sa palagay ko, kahit hindi naman totally compatible o kahit pa contrasting kayo sa isa't isa ay makukuha niyo pa ring maging masaya. Dahil pupunan niyo yung mga pagkukulang ng bawat isa sa inyo. Sa ganoong paraan, mas lalawak ang pang-unawa niyo at sa parehong paraan, baka mamulat ka pa sa bagong mundo na hindi mo pa nararanasan... dahil nga ang gusto mo sa isang lalaki ay naninirahan din sa mundong ginagalawan mo.  New environment. Gets mo ba?

May nabasa pa ako sa PM (Pang-Masa) yung tabloid na mas nagiging strong ang relasyon kapag natuto kang mag-adjust para sa partner mo kesa yung sa parehong pareho kayo ng ginagawa. Bakit? Kasi pag pareho kayo ng environment, it may end up into competing with one another. Sino ang mas magaling? Sino ang ganito ganyan? Unlike yung sa magkaibang environment kayo, doon mo napapatunayan na mahal ka ng isang tao. Kasi he adjusted for you, or you adjusted for him. You respected and accepted each other's differences and flaws. Mas masarap magmahal ng ganon di ba?

4. FRIENDSHIP

Para sa mga na-friendzone. Hindi naman ako against sa reasonna to at hindi ko rin naman ito gusto.

Kesyo, sa friendship mas tatagal ang samahan niyo o kaya naman kaibigan lang talaga ang tingin niya sa iyo. Actually parehas lang ang ibig sabihin niyan, mas pinaganda nga lang yung nauna.

Tama naman yung mga sinasabi nila, pero ang kinaiinis ako, sinasabi nila yan kasi hindi nila masabi yung tunay na dahilan kung bakit hindi pwedeng maging kayo. FRIENDSHIP ang dinadahilan nila? Anong meron sa friendship niyong dalawa na sumasalamin sa'yo para at iyan ang dinadahilan mo kung bakit hindi pwede maging kayo?

Dahil sa mga statement na iyon aasa ka pa rin. Hindi ko alam kung bakit pero pag ang lalaki nasabihan ng isang babae ng ganyan, hindi pa rin naman siya hihinto eh. It's either he will love the girl secretly or he will still continue.

Idagdag mo pa yung, "Ayokong macomrpomise yung friendship natin."

Pesteng friendship 'yan! So kahit na mahal mo ako at mahal kita, hindi pwede mapursue ang pagmamahalan natin dahil kay friendship? Sasabihin pa nila, "Eh kasi pag nagbreak tayo magkakailangan tayo."

Yung totoo? Wala pa ngang "TAYO" looking forward ka na agad sa "BREAK UP" natin?

5. STUDIES FIRST

Kapag yan ang sinabi ng isang babae, please tumigil ka na sa pangungulit. Pero hindi ko rin naman sinabing itigil mo na ang pagmamahal mo sa kanya. Dahil, kung mahal mo naman siya, matitiis mong makapaghintay hanggang sa grumaduate siya. Respetuhin mo ang kanyang desisyon kung talagang totoo ang nararamdaman mo sa kanya.

Pero kung yung babaeng nagsabi sa'yo na pag-aaral muna ang priority niya pero hindi naman talaga siya nag-aaral o nag-aaral ng mabuti. Utang na loob, wag kang tanga! Hindi ka niya gusto. 

6. SIGURISTA

Eto yung mga pakipot sa una pero nagpapapilit lang pala. Sila yung mga babaeng gusto muna nila ng assurance na mamahalin mo pa rin sila kahit pinakita na nila lahat ng sungay na meron sila. Kaya naman ang gagawin nila hindi ka papansinin, paghihintayin ka at pagtatabuyan ka.

Sila yung mga babae na ang motto ay "All good things to those who wait".

Sila yung mga aawayin ka muna, itataboy ka o kaya naman babastedin ka sa umpisa. Sa ganoong paraan kasi nila makikita kung seryoso ka ba sa kanila o hindi. Kung talaga bang mahal mo siya. Who will stay, who will go? Ganyan sila. Kaya naman pag may nagtaboy sa'yo, wag ka naman titigil agad-agad. Ipakita mo na deserving ka sa matamis niyang oo.

7. STANDARDS

Gwapo ka ba? Matangkad? Mabait? Maputi? May abs? Matalino? eh Mayaman?

May mahabang checklist ang mga babae. Kung hindi ka pasok sa mga standards nila, bahala ka sa buhay mo. Maling mali di ba? Isa rin ako sa mga naapektuhan ng mga pesteng standards na yan eh.

Hindi ba't Love is Unconditional? Bakit ang dami nilang basehan para magmahal ng isang tao? 

Kasalanan ito ng media at ni Prince Charming. Kung hindi dahil sa kanila hindi naman magseset ng standards ang mga babae. Sa lahat, ito ang mali! Iisa lang naman kasi dapat ang requirement sa isang lalaki eh... at yan yung, "Kung mamahalin ba ako habang buhay?"

Sa kasamaang palad, kailangan talaga nating pagtiisan ang mga checklist ng mga babae. Pero sana, tatandaan nila ito:

"You will fall in love whether your standards are met or not."

Ayan ang pito sa mga libo libong dahilan kung bakit CHOOSY ang mga BABAE sa lalaki. Bahala na kayo umisip sa iba pa. Pero yang pagiging mapili na yan, karapatan din naman nila yan, kaya't kung hindi talaga tayo ang mahal ng babaeng iniirog natin... respetuhin natin ito dahil sa bandang huli sila pa rin naman ang masusunod sa kung ano ang dinidikta ng kanilang puso. Basta... WAG LANG OVER SA PAGKA CHOOSY!

:)

ALMOST.

We are the perfect picture of happiness. You are my night and day and I am your yesterday and today. Everything about us is so perfect. Your face carved by an angel, the sweet sound of your voice, your eyes as black as night but as beautiful as the stars as it sparkles whenever you smile, your lips that's so soft everytime it touches my cheeks. You. The oh so perfect you. We are the perfect picture of happiness.

Because of you, I end every single day of my life with a smile. Every night, I'm fighting the gloom and exhaustion that I feel just to think of you. Imagining you that you're with me is just an uplifting feeling. It takes me to the skies. I know that, because I am being loved by an angel. I don't want-I don't need to sleep. I don't need to dream anymore for I already have you. We may not be sleeping in the same bed, but I know that with our love, we are together... no matter how far we are with each other. I just want to think of you, that's enough, actually, that's more than enough. 

Up to this very moment, I can't still believe that someone like me is being loved by Someone Like You. Euphoria. That's what I felt ever since the day you said that you love me. Bleeding inside, trying to contain that immeasurable feeling of joy and happiness. That's the happiest moment of my life... knowing that I'm going to live my life with you. Magical. Surreal. Unbelievable. Yet, there you are, loving me wholly and completely.

Days passed and still, there you are. Giving all the love that you can give to me. I ought to find this unfair. Thinking  that you're too good to be true. I am not fit for your love. I have doubts inside me. And those doubts are holding me back. But, you're giving me the feeling that we're really made for each other beyond the circumstances. Loving me unconditionally.

And after that, we forget all our worries and I became your world you became my life. We promised to each other that we're going to spend the rest of our lives together. Holding each other's hand , looking at each other's eyes and to love each other infinitely. What we have is perfect. What we have is magical.

We are the perfect picture of happiness. Oh! I forgot, WE USED TO BE THE PERFECT PICTURE OF HAPPINESS.

What we had is perfect. What we had is magical. But it seems like that 'magic' isn't a magic at all. It's just a trick that deceived my eyes. Making me believe that everything's real. But it's not. It's not...